Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) w Austrii

Tomasz Klimek            18 maja 2016            Komentarze (0)

Jakiś czas temu zwróciłem  uwagę na zmiany jakie przyniosła nam reforma podatkowa w Austrii 2015/2016. O jej skutkach rozmawiałem już z nie jednym doradcą podatkowym w Austrii.  W tym miejscu przedstawię parę podstawowych informacji dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych (CIT).

Podobnie jak w Polsce podatkowi CIT podlegają – jak sama nazwa tego podatku wskazuje – osoby prawne, tj. spółki kapitałowe (Gesellschaft mit beschränkter Haftung – GmbH oraz Aktiengesellschaft – AG), stowarzyszenia i spółdzielnie. Podmioty te nie płacą oczywiście podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT). Spółka komandytowo-akcyjna jest nieznana prawu austriackiemu.

Podatkowi CIT podlega dochód osiągnięty w roku obrotowym przez ww. podmioty; jest on przypisany do źródła dochodu z działalności gospodarczej (Einkünfte aus Gewerbebetrieb).

W odróżnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT), podatek CIT w Austrii jest podatkiem liniowym i wynosi 25%.

Spółki kapitałowe podlegające nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Austrii są zobowiązane do zapłaty minimalnego podatku CIT, tj. 5% z 1/4 minimalnego ustawowego kapitału założycielskiego. Przy czym w przypadku nowo zarejestrowanych spółek GmbH minimalny podatek CIT jest zredukowany, o czym bliżej powiem w kolejnym wpisie.

W przypadku podjęcia odpowiedniej uchwały o wypłacie dywidendy przez spółkę kapitałową, dokonana wypłata na rzecz wspólników (osób fizycznych) jest – podobnie jak w Polsce – opodatkowana.

Od 01.01.2016 r. stawka tego podatku od wypłacanej dywidendy została podniesiona z 25% na 27,5%. Współnicy mogą jednak skorzystać z możliwości opodatkowania w ten sposób osiągniętego dochodu według skali progresywnej dla podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT).

Stawka podaktu CIT pozostaje bez zmian na poziomie 25%.

Co takiego zachęca więc polskich przedsiębiorców do zakładania spółek kapitałowych w Austrii?

Na pewno nie niskie podatki, lecz dużo lepsze szanse na pozyskanie austriackiego klienta. Zakładając w Austrii spółkę, np. GmbH tworzy się pewną strukturę krajowego przedsiębiorstwa (w rozumieniu austriackiego kontrahenta), co istotnie wpływa na wiarygodność i gotowość austriackiej strony do udzielania bezpośrednich zleceń.

Nie jeden z moich klientów sam się o tym przekonał. Zakładając w Austrii spółkę przy wykorzystaniu dotychczasowych kontaktów stwarza się optymalne możliwości do tzw. „skrócenia łańcucha pokarmowego”, tj. wyeliminowania pośredników i pozyskiwania zleceń oraz zawierania umów bezpośrednio z inwestorem.

W razie pytań zapraszam do podjęcia kontaktu z moją kancelarią lub do pozostawienia komentarza pod wpisem.

Pozdrawiam,

Dr Tomasz Klimek

Adwokat w Austrii

Zapis na Sąd arbitrażowy w transporcie międzynarodowym (art. 33 CMR)

Tomasz Klimek            15 maja 2016            Komentarze (0)

Ważność i skuteczność zapisu na Sąd arbitrażowy już nie raz rozstrzygnęła o losach postępowania.

Ustalenie sądu właściwego może być poza tym istotne dla skutecznego przerwania biegu przedawnienia.

Dokonując zapisu na Sąd arbitrażowy przy umowach międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) szczególną uwagę należy zwrócić na treść takiego zapisu.

Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) zawiera w art. 33 postanowienia dotyczące sporządzenia ważnej i skutecznej klauzuli arbitrażowej. Austriacka doktryna i orzecznictwo (OGH 30.03.2007, 10 Ob. 20/07z, RIS-Justiz: RS0121900) są tu jednomyślne, że dla dokonania ważnego i skutecznego zapisu na Sąd arbitrażowy należy w tekście samej klauzuli arbitrażowej wyraźnie wskazać, iż Sąd arbitrażowy ma stosować Konwencje CMR.

Samo odesłanie do stosowania wybranego prawa krajowego, którego częścią jest ratyfikowana Konwencja CMR jest niewystarczające. Taki zapis na Sąd arbitrażowy jest nieważny (art. 41 Konwencji CMR).

Ta surowa forma klauzuli arbitrażowej ma na celu zapewnienie stosowania Konwencji CMR we wszystkich państwach, które ją ratyfikowały. Nie we wszystkich państwach-stronach konwencji (chociaż w większości) Konwencja znajduje zastosowanie niezależnie od woli stron.

Przedawnienie roszczeń przy międzynarodowej sprzedaży towarów

Tomasz Klimek            09 maja 2016            Komentarze (0)

Jak już wspomniałem w jednych z moich wpisów kwestia przedawnienia roszczeń w handlu zagranicznym nie jest uregulowana w Konwencji Wiedeńskiej o międzynarodowej sprzedaży towarów.

Ta problematyka została urególowana inną umową międzynarodową. Jest nią Konwencja Nowojorska o przedawnieniu w międzynarodowej sprzedaży towarów.

Polska jest stroną tej konwencji.

W związku z tym, przy międzynarodowej sprzedaży towarów 2-letni okres przedawnienia roszczeń z umowy sprzedaży, zawartej w ramach działalności przedsiębiorstwa sprzedawcy (art. 554 KC), zostaje zastąpiony 4-letnim okresem przedawnienia, wynikającym z art. 8 Konwencji Nowojorskiej.

Austria nie ratyfikowała tej konwencji! (OGH 25.06.1998, 8 Ob. 364/97f):

Jaki ma to skutek jeśli prawo austriackie jest prawem właściwym dla międzynarodowej umowy sprzedaży?

Roszczenia stron będą określane wprawdzie przez Konwencje Wiedeńską, ale 4-letni okres przedawnienia wynikający z Konwencji Nowojorskiej nie znajdzie tu zastosowania.

Obowiązywać będą następujące okresy przedawnienia z austriackiego Kodeksu Cywilnego (ABGB):

  • 3 lata dla roszczeń sprzedawcy o zapłatę umówionej ceny za sprzedaną rzecz ruchomą,
  • 30 lat dla roszczeń kupującego.

Warto jest zwrócić uwagę ta te bardzo istotne różnicę. Aby nie popełnić błędu, który może skutkować utratą skutecznego dochodzenia przed właściwym sądem roszczeń do nieuczciwego kontrahenta, warto do skorzystać z usług kancelarii wyspecjalizowanej w obsłudze polskich firm w handlu międzynarodowym.

Zapraszam!

Dr Tomasz Klimek

Adwokat w Wiedniu

 

O międzynarodowej sprzedaży towarów (CISG) – biznes w ujęciu Polska – Austria

Tomasz Klimek            07 maja 2016            Komentarze (0)

Polscy eksporterzy i importerzy handlujący ze swoimi partnerami biznesowymi w całej Europie stoją często przed wyborem prawa właściwego. Tego wyboru dokonuje się przy zawieraniu umów międzynarodowej sprzedaży towarów.

W trakcie jednej z ostatnich rozmów z klientem z Poznania usłyszałem takie pytanie:

„Panie Mecenasie, czy ten zapis w umowie dotyczący prawa właściwego ma w ogóle jakiś sens? Przecież my i nasz austriacki kontrahent prowadzimy działalność gospodarczą. W Polsce i Austrii obowiązuje Konwencja Wiedeńska o międzynarodowej sprzedaży towarów (CISG). Wszystko jest jednolicie uregulowane! Po co więc wybierać miedzy prawem polskim i austriackim, skoro nie ma różnic.”

Bardzo mądre pytanie, pomyślałem, i od razu wyjaśniłem klientowi, że:

  1. To prawda, że i w Polsce i w Austrii obowiązuje Konwencja Wiedeńska o międzynarodowej sprzedaży towarów (CISG).
  2. To prawda, że obowiązuje ona przedsiębiorstwa, jeśli nie dokonano w umowie wyłączenia jej stosowania.
  3. Nie prawdą jest jednak, że wszystko jest jednolicie uregulowane, ponieważ Konwencja ta nie reguluje wszystkich problemów prawnych, jakie się pojawiają przy międzynarodowej sprzedaży towarów. W sytuacji braku ujednoliconych regulacji, stosuje się określony przez strony lub przepisy kolizyjne prawo właściwe. Dlatego bardzo istotne jest określenie konkretnego porządku prawnego dla oceny pozostały kwestii.

Konwencja reguluje takie kwestie jak:

  • zawarcie międzynarodowej umowy sprzedaży,
  • formę zawarcia takiej umowy,
  • prawa i obowiązki stron,
  • skutki niewykonania lub nienależytego wykonania umowy.

Konwencja nie reguluje m.in. kwestii:

  • zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych stron, pełnomocnictwa,
  • kontroli OWU,
  • naruszenia ustawy lub zasad współżycia społecznego,
  • prawa rzeczowego (np. chwili przejście własności sprzedawanego towaru na kupującego),
  • wysokości odsetek,
  • potrącenia,
  • cesji,
  • przedawnienia roszczeń w handlu międzynarodowym.

Przykład: Jeśli klient sprzedaje określone co do tożsamości maszyny budowlane lub przemysłowe, to może dojść do rozbieżnych pozycji prawnych.

a) według prawa polskiego, własność takich maszyn przechodzi w chwili podpisania umowy sprzedaży,

b) według prawa austriackiego, własność takich maszyn przechodzi dopiero w chwili ich wydania kupującemu.

Jest to bardzo istotne dla odpowiedniego zabezpieczenia interesów klienta (także na wypadek ogłoszenia upadłości przez kontrahenta). Klient razem z kontrahentem mogą dokonać wyboru prawa właściwego dla międzynarodowej umowy sprzedaży, np. prawa polskiego lub austriackiego.

Taki wybór wskaże porządek prawny, który będzie określał przepisy znajdujące zastosowanie w zakresie nieuregulowanym Konwencją Wiedeńską.

Taki wybór prawa nie będzie jednak dotyczył prawa rzeczowego, które rządzi się własnymi regułami. Nabycie i utrata własności rzeczy ruchomych (towarów), podlega co do zasady prawu państwa, w którym przedmiot ten się znajduje.

Chociaż bezpośrednio nie można dokonać wyboru prawa rzeczowego, to strony w pewnym zakresie tak mogą określić miejsce spełnienia świadczenia, aby własność towarów przeszła na kupującego, według „wybranego” porządku prawnego.

Razem z klientem omówiliśmy w tym miejscu również zastrzeżenie prawa własności i inne mniej biznesowe kwestie, jak zbliżające się EURO 2016 we Francji.

Pierwsze mecze już prawie za miesiąc, tj. 10.06.2016!

Wypadek przy pracy w Austrii a odpowiedzialność odszkodowawcza pracownika

Tomasz Klimek            02 maja 2016            Komentarze (0)

Na rynku wydawniczym w Niemczech dostępna jest moja książka, w której opisuję różnice i porównuję regulacje odpowiedzialności odszkodowawczej pracowników według prawa polskiego i niemieckiego.

Zrzut ekranu 2016-05-02 o 17.47.03

W tej publikacji można znaleźć również informacje na temat rozwiązań prawnych w sytuacjach, gdy mamy do czynienia z wypadkiem przy pracy w Niemczech i Polsce.

Aż się prosi aby napisać w tym miejscu parę słów na temat odpowiedzialności odszkodowawczej pracownika w prawie austriackim. Wypadek przy pracy w Austrii, np. na budowie, też zostanie tu omówiony.